(IWG tarafından savaş karşıtı protestolarda dağıtılan broşür.)
"Beni bir kez kandırırsan, utanç- utanç senin. Beni bir kez daha… bir kez daha kandıramazsın!" (George W. Bush)
Bir kez daha Amerika Birleşik Devletleri “Kitle İmha Silahları” sloganını işçi sınıfının kafasına vurarak Orta Doğu’yu bombaladı- önce Irak, şimdi İran. Bir kez daha rejim değişikliği çağrısı yapılırken işçiler için kesin olan tek değişiklik binlerce insanın katliamı. Buradaki göçmen işçilerin kaçırılması oradaki işçilerin bombalanmasıyla beraber. Kandırılmayın! Bu savaşta başka birinin kârı uğruna bütün gün çalışan bizler için - içeride ve dışarıda sefaletten başka hiçbir şey yok.
ABD ve vekili İsral tarafından İran ve askeri tesislerine yapılan saldırı küresel, emperyalist savaş için bir başka adımdan başka bir şey değildir. Küresel güç paylaşımı grotesk bir mevzilenme oyunu oynuyor, büyük kavgaya hazırlanıyor. Bir tarafta, ABD ve NATO. Diğer tarafta, Çin ve Rusya. Her iki taraf da ne kadar fazla bölge ele geçirebilirse, ne kadar işçileri katledebilirse o kadar iyi. Bu ya katliam ya çöküşe bağlı bir sistemin mantığıdır.
Bugün her hükümet sermaye ve kârın çıkarlarıyla yönetiliyor. Ve boğucu bir krizle yüz yüze kalan da sermaye ve kâr. Bu krizi işyükünüz yukarı fırlayınca, maaşınız sabit kalınca, sosyal faydalarınız kesilince, bakkaliye pahalanınca ya da evinizden çıkartıldığınızda yaşıyorsunuz. İşlerin normal bir şekilde sürdürülmesine yetecek kadar kâr yok. Kapitalist sınıf için savaş tek çözüm. Savaşa doğru düşüş kapitalist sistemin mantıksal (ve çılgınca) sonucudur. Bu durumdan, “iyi kapitalist ülkelerin” kazanmasını umarak ya da “bizim” hükümeti varoluş gerekçesini tamamen değiştirmesi için baskı yapmaya çalışarak bundan kaçış yoktur.
Sınıfımız tekrardan kandırılamaz. Dünyada bizden, işçi sınıfından başka bu savaşı ya da gelecek savaşı durdurabilecek hiçbir şey yok. Emperyalistlerin, kapitalist sınıfın bu kanlı oyununda bizim hiçbir çıkarımız yok. Onların kârını veya “uluslarını” umursamıyoruz. Her şeyi biz yaratıyoruz ama hiçbir şey almıyoruz.
Bu kontrolden çıkmış tren, rayından çıkmadan işçi sınıfının mücadele etmesi gerekecek. İşyerinde ve dışında bir politik ve ekonomik savaş açarak kapitalistlerle savaşması gerekecek. Mücadeleyi asla sendikalara veya hükümete havale etmeden, kendi gücünü kullanarak savaşması gerekecek. Ve bu mücadelede yol gösterici olacak olan, yalnızca tek bir hedefe: devrime, odaklanmış bir siyasi parti olacaktır. İşçi sınıfı iktidarı ele geçirip toplumu değiştirdiğinde, barışı tanıyacağız. Bu yüzden ICT her zaman haykıracaktır:
SINIF SAVAŞINDAN BAŞKA SAVAŞ YOK
-- Internationalist Workers' Group