Υστερόγραφο
σχετικά με τις πρόσφατες εξελίξεις
Ισλαμικό Κράτος: Η ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα συνεχίζεται
Ουδέν καινόν υπό τον ήλιον της Μέσης Ανατολής, εάν δεν συνέβαιναν οι δραματικές ανακατατάξεις που δρομολόγησε η ίδρυση του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και στην Συρία. Το γεγονός αυτό εξακολουθεί να προκαλεί αναστάτωση στις χώρες που αποτελούν την Συμμαχία και σε αυτές που εμπλέκονται ευθέως στον πόλεμο, όπως η Τουρκία.
Η κυβέρνηση Άσσαντ δια του Υπουργού Άμυνας δήλωσε πρόσφατα ότι δύο μαχητικά αεροσκάφη MIG, ενώ πετούσαν πάνω από τον εναέριο χώρο της Συρίας κοντά στο Κομπάνι, καταρρίφθηκαν και έπεσαν στα χέρια των τζιχαντιστών του αλ-Μπαγκντάντι. Η είδηση αυτή καθαυτήν δεν θα ήταν σημαντική, αφού η Συρία είναι χώρα που δέχεται επίθεση από το ΙΣΚΙΛ, αν η κυβέρνηση της Δαμασκού δεν επιχειρούσε να παρουσιασθεί ως αξιόπιστος σύμμαχος έναντι της Συμμαχίας, παρ’ όλο που αυτή δεν εντάσσεται στην «αντιτρομοκρατική» της ατζέντα. Έτσι προσπαθεί να διαλανθάνει την πίεση της Δύσης. Εν τω μεταξύ, το συριακό καθεστώς εξακολουθεί να αγοράζει το πετρέλαιο που χρειάζεται από την μαύρη αγορά, στην οποία επιδίδεται το ΙΚ, και μάλιστα το πετρέλαιο που κάποτε ήταν δικό του και σήμερα βρίσκεται στα χέρια του χειρότερου εχθρού του.
Η Τουρκία, στο μεταξύ, παραμένει αμετακίνητη, με τον στρατό και τα τεθωρακισμένα της να βρίσκονται μόλις ένα χιλιόμετρο από το Κομπάνι, την πόλη που είναι πολιορκημένη από τις δυνάμεις των τζιχαντιστών. Έχει συμφωνήσει με τους Κούρδους του Ιράκ να τους αφήσει να διέλθουν από το έδαφός της, επειδή μάχονται κατά της τρομοκρατίας του Χαλιφάτου. Από την άλλη μεριά, όπως επανέλαβε ο πρόεδρος Ερντογάν, δεν θα επιτρέψει στην Συμμαχία να χρησιμοποιήσει τις στρατιωτικές βάσεις στην Τουρκία για να μπορέσει να πολεμήσει πιο αποτελεσματικά τις δυνάμεις του αλ-Μπαγκντάντι.
Ταυτοχρόνως, αφήνει να διεξάγονται στο έδαφός της η μεταφορά και η πώληση πετρελαίου των τζιχαντιστών, σε μια επίδειξη γεωστρατηγικής σχιζοφρένειας, όπου ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας και η αναστάτωση που έχει προκληθεί στην ομαλή παροχή ενέργειας, συνδυάζεται με τις επιταγές της εκάστοτε εθνικής στρατηγικής κάθε δρώσας δύναμης στο συγκεκριμένο πεδίο εκδήλωσης της τωρινής πολεμικής βαρβαρότητας.
Η Συμμαχία είναι αναγκασμένη να απογειώνει τα μαχητικά-βομβαρδιστικά της αεροσκάφη από το Κουβέιτ και το Κατάρ, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η διάρκεια των πτήσεων και συνακόλουθα το κόστος των βομβαρδισμών. Από την άλλη μεριά, οι στόχοι των βομβαρδισμών είναι κυρίως οι στρατιωτικές θέσεις του Ισλαμικού Κράτους αλλά όχι και οι περί τις εξήντα πετρελαιοπηγές που βρίσκονται υπό την κατοχή του στα συριακά και ιρακινά εδάφη. Όπως είναι γνωστό, τα οικονομικά οφέλη από την εκμετάλλευση των πετρελαιοπηγών φθάνουν τα δύο εκατομμύρια δολάρια ημερησίως, πράγμα που αποτελεί και την πηγή της οικονομικής χρηματοδότησης της στρατιωτικής ισχύος του ΙΚ. Σε οικονομικό επίπεδο, μαζί με τον εξοπλισμό που έχει υφαρπάξει από τον ιρακινό στρατό, οι πόροι του προέρχονται κανονικά από την διεθνή αγορά πετρελαίου, η οποία, κατά το αναμενόμενον, δεν περιφρονεί τα δολάρια του «Μαύρου Χαλίφη».
Η νέα πολιτική που έχει εγκαινιάσει το Ιράν κάνει ήδη τα πρώτα της βήματα προς την σύναψη μιας συμφωνίας με τις ΗΠΑ, η οποία, εάν τελικώς επιτευχθεί, θα οδηγήσει σε αναδιάταξη των συμμαχιών στην περιοχή, πρωτίστως μεταξύ του Ριάντ και της Ουάσιγκτον, με όλα τα επακόλουθα που θα επιφέρει στον σημερινό εφοδιασμό σε ενέργεια.
Η Κίνα και ειδικά η Ρωσία δεν ανησυχούν τόσο για το Ισλαμικό Κράτος, αλλά παρακολουθούν την συμπεριφορά της Τεχεράνης προκειμένου να διαπιστώσουν εάν αυτή δεν θα επηρεάσει αρνητικά τον ενεργειακό άξονα της Κεντρικής Ασίας, για τον οποίον τα σχέδια της Μόσχας και του Πεκίνου χρειάζονται και το Ιράν.
Ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις; Ασφαλώς, αλλά με την σιδηρά λογική που απορρέει από το εθνικό συμφέρον σε κάθε δοσμένο γεωπολιτικό και γεωοικονομικό πλαίσιο με βάση τους νόμους του κέρδους, τα έσοδα από το πετρέλαιο και τον έλεγχο των μέσων εμπορίας πετρελαίου και φυσικού αερίου ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες των μικρών και μεγάλων παικτών. Στην αρχή της όλης ιστορίας, για διαφορετικούς και σε ορισμένες περιπτώσεις για αντιτιθέμενους λόγους, η δημιουργία του ΙΚ, η υποστήριξη και η χρηματοδότησή του ήταν επωφελείς για τον δυτικό και τον μεσανατολικό ιμπεριαλισμό προκειμένου να δημιουργήσουν σοβαρά προβλήματα σε ανεπιθύμητες κυβερνήσεις, όπως η συριακή κυβέρνηση Άσσαντ και η εξίσου αναξιόπιστη κυβέρνηση αλ-Μαλίκι στο Ιράκ. Έπειτα, όταν το τέρας άρχισε να μεγαλώνει και να στηρίζεται στα πόδια του προκαλώντας περισσότερες ζημιές παρά αποφέροντας κέρδη ανάλογα με τις προσδοκίες αυτών των μαθητευόμενων μάγων, ο σύμμαχος μετετράπη σε εχθρό ο οποίος θα πρέπει να εξοντωθεί, αλλά με ορισμένες επιφυλάξεις με βάση τα ιδιαίτερα συμφέροντα κάθε παίκτη. Έτσι, όλοι είναι κατά της τρομοκρατίας του Ισλαμικού Κράτους, αλλά μεριμνούν ταυτόχρονα για την διατήρηση πετρελαιοπηγών που προς το παρόν δεν πρέπει να καταστραφούν. Όλοι είναι εναντίον του αλ-Μπαγκντάντι αλλά χωρίς να ευνοούν τους αντιπάλους του. Όλοι εργάζονται μαζί, αλλά όχι και τόσο στενά, ώστε έκαστος να αφήνει χώρο για την ικανοποίηση των δικών του αναγκών.
Το Ισλαμικό Κράτος στο τέλος θα πέσει και θα εγκαθιδρυθεί μια νέα ενεργειακή ισορροπία δυνάμεων που θα διαμορφωθεί με βάση το ιδιαίτερο ειδικό βάρος καθεμιάς από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Όλοι επιδιώκουν να κερδίσουν κάτι. Αυτοί που σίγουρα θα χάσουν θα είναι, όπως πάντα, οι απελπισμένοι, οι στερημένοι, οι εργάτες, που θα υποφέρουν από τις συνέπειες ενός άλλου ακόμα βάρβαρου ιμπεριαλιστικού πολέμου. Εν καιρώ ειρήνης βρίσκονται αντιμέτωποι με την φτώχεια και την εκμετάλλευση και εν καιρώ πολέμου στρατολογούνται ως «κρέας για τα κανόνια» συρόμενοι πίσω από το ίδιον συμφέρον της εκάστοτε «δικής της» εθνικής αστικής τάξης, η οποία, με την σειρά της, υποστηρίζει κάποια από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
Καλούνται να πολεμήσουν κατά της «τρομοκρατίας», την οποία άλλοι, για τα δικά τους συμφέροντα, επινόησαν, ή για να υπερασπίσουν την δήθεν «προοδευτική» φύση των διαφόρων δημοκρατιών, που χρησιμεύουν μονάχα στην εκάστοτε αστική τάξη που τις διοικεί, ή προς υπεράσπιση των καταπιεσμένων λαών των αστικών και ιμπεριαλιστικών κρατών που συμμετέχουν στην Συμμαχία. Όμως, αυτοί οι καταπιεσμένοι του καπιταλισμού, που βιώνουν την σημερινή βαρβαρότητα του ιμπεριαλισμού, πρέπει να αρχίσουν να δημιουργούν την δικιά τους Ταξική Συμμαχία κόντρα σε όλες τις σημαίες της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης του κεφαλαίου και ενάντια σε όλα τα βρωμερά συμφέροντα τους, ανεξάρτητα με τον τρόπο με το οποίον κάθε φορά τα ενδύουν.
FD
29 Οκτωβρίου 2014
Πηγή: http://www.leftcom.org