(Enternasyonalist Komünist Eğilim’in Bildirisi)

== Savaşa Hayır Yalnızca Sınıf Savaşı! Ne Nato Ne Putin!

Ukrayna işgali devam ediyor. Putin, Almanya, Fransa ve İtalya'nın biraz tereddüt etmesine rağmen, ABD ve Batılı müttefiklerin (NATO) ekonomik ve mali yaptırımlarından vazgeçmeyeceklerini veya Rusya'nın Kırım'ı bir "referandum" yoluyla satın almasını tanımayacaklarının hesabını yaptı. Daha da önemlisi, Biden'ın (ve Zelensky'nin) Ukrayna'yı NATO'ya dahil etme arzusunu fark etti. Eğer bu gerçekleşseydi Rusya füzeleri hemen dibinde bulurdu. Bu, Putin'in yalnızca ulusal güvenlik uğruna değil, aynı zamanda "ömür boyu" başkanlığını ve Rusya'nın Avrupa'ya gaz ve petrol tedarikçisi rolünü sürdürmek için almaya hazır olmadığı bir riskti. Son olarak önemli noktalardan birisi de, Putin mücadele etmeden kaybetmiş gibi görünmek istemiyor. A planı, Azak Denizi'ndeki stratejik limanları ve zengin kömür madenleri ile Donbas'taki iki ayrılıkçı cumhuriyeti Donetsk ve Luhansk'ı kendi kaderini tayin etmeye doğru iterken, Zelenskiy hükümetini korkutmak için askeri caydırıcılığın (Ukrayna sınırlarındaki birliklerin hareketi) yanı sıra diplomatik "silahlar" kullanmaktı.

Biden'ın Putin'in tüm taleplerine olumsuz yanıt vermesiyle A planının tüm varsayımları başarısız olduğunda, B Planı (Ukrayna'nın fiili işgali), çarpıcı bir şekilde yürürlüğe girdi. Dahası, iki emperyalizm arasındaki stratejik rekabet için çok önemli olmasa da, Amerikan Başkanı'nın ara seçimlerin eşiğinde olduğunu ve onay oranlarının oldukça düşük olduğunu da unutmamalıyız. Bu nedenle, Rusya'yı bu "aşırı" eyleme zorlamak, kaçınılmaz olarak eski Avrupa'yı bir araya getirecek ve Rusya'nın enerji şantajından (hidrolik kırılmayla üretilen ABD gazı için daha fazla satışla) uzaklaştıracak ve NATO içindeki askeri bağlantıların güçlendirilmesiyle ABD'ye yaklaştıracak bir tür zaferdir. Ancak aynı zamanda Rusya'yı Çin ile büyüyen bağlarını genişletmeye zorluyor. Emperyalist çatışmalar bu nedenle şimdi daha da tehlikeli.

Büyük ölçüde beklenen ve basit sağduyunun önleyebileceği bir savaşı kronikleştiriyoruz. Ancak sağduyu ekonomik bir kategori değildir. Söz konusu emperyalistlerin vazgeçilemez çıkarlarına, elde edilmesi için büyük olasılıkla savaşa yol açabilecek çıkarlara ait değildir. Kaçınılmaz olarak saldırgan biçimler alan bir bütün olarak emperyalizm bir yana, giderek krizi derinleşen bir kapitalizmin eylemlerini de sağduyu yönetmiyor.

== Yeni Bir Tarihsel Aşama

Bu tarihsel aşamada, Ortadoğu'da olsun ya da olmasın, isterse petrol savaşları, stratejik fetihler veya vekalet savaşları olsun, her savaşın önemli ölçüde bir parçası olan üç yönü ele almamız gerekiyor.

İlk yön, kapitalizmin krizlerine ve onun çelişkilerine geçici "çözüm" olan gelecekteki savaşlara karşı koyacak kadar güçlü bir siyasi hareketin olmamasıyla ilgilidir. Dağınık devrimci örgütler, şu anda, kapitalizmin barbarlığına bir alternatif oluşturacak kadar güçlü bir siyasi referans noktası değildir.

İkinci yön, ayrılmaz bir şekilde birinciyle bağlantılıdır. Devrimci bir siyasi partinin yokluğunda, savaşa ve savaşları yaratan kapitalizmin krizlerine ve onları meşrulaştıran egemen sınıf ideolojisine karşı kitlesel bir seferberliğin yokluğunda, bizzat savaş aracı olarak kullanılan proleterlerin, ücretli işçilerin katliamı, kaçınılmaz bir sonuç haline gelir.

Üçüncü nokta, burjuvazinin, emek gücü barış zamanında son damlasına kadar sömürülen işçi kitlelerini, savaş zamanlarında “top yemi” olmaya zorlamak için kullandığı silahlarla ilgilidir. Kitleler, tanımı gereği kendi çıkarlarına karşı olan sermayenin çıkarlarına bir şekilde kapılırlar. Bu silahlar çok ve çeşitlidir: örgütlü dinin kullanımından, paradoksal olarak aynı güçlerin o zamana kadar silahlandırmadıysa bile finanse ettiği, siyasi olarak desteklediği diktatörlükleri devirmek için “demokrasi ihraç etme” fikrine kadar uzanırlar. Son olarak önemli noktalardan birisi de emperyalizmin milliyetçilik kartını oynaması. Bu durumda bu, "Büyük Rus" çeşitliliğinin milliyetçiliği. Savaştan önce oyun mükemmel çalışıyordu. Putin her zaman "Büyük Rusya"nın Slav halkının sembolik tek bir yurdun altında tek bir etnik grup olarak birleşmesine çağrıda bulunmuştu. Rus yanlısı Yanukoviç'i deviren Maidan ayaklanmalarına (2014) kadar Ruslar, Belaruslular ve Ukraynalılar Putin için kan kardeşiydi. Destekleyicisi kadar yanlış bir etnik milliyetçiliğin, yalnızca Rus emperyalizminin çıkarlarına hizmet eden bir parçası olarak muamele görüyorlardı.

Savaş başladığında, milliyetçi kart Donbas'ın Rusça konuşan nüfusları için kullanıldı ve onları hain Ukrayna'yı cezalandırmak için "Rus Anavatanı"ndan gelen askeri destekle Ukrayna'dan ayrılmaya kışkırttı.

NATO güçleri, Rusya'yı daha fazla utandırmak amacıyla artan yaptırımlarla karşılık verdi, ancak bunu yapmak Almanya, Fransa ve İtalya gibi önemli üyeleri de utandırabilir. NATO sekreteri Stoltenberg, müttefik bir ülke tehdit edildiğinde askeri müdahalede bulunulacağıyla tehdit ediyor. Bu esnada, Moskova-Pekin ekseni güçlendirildi. Kuzey Akım 2'deki petrol yaptırımlarının yerini Rusya'nın Çin'e petrol ve gaz ihracatı alacak ve Çin "ipek yolu" projesinde Rusya’nın kendisi Çin’in bağlantılarından biri olmaya devam edecekti.

== Devrimci Yanıt

Bunlar emperyalizmin yarattığı gerçeklerdir. Onların hamleleri, onların hedefleri. Devrimciler için bir seçenek yok. Sahte bir demokratik özgürlüğü savunmak için NATO'nun yanında yer almayız. 1917'deki ilk, benzersiz ve ilham verici proleter devrime rağmen var olmayan bir sosyalizmin ihtişamını yeniden canlandırmak isteyen mecburi stratejik çıkarlar veya ideolojik nostalji adına Rusya'yı desteklemiyoruz. Bu, 1920'lere gelindiğinde, enternasyonal devrimin başarısızlığı nedeniyle izole oldu ve yenildi. Bu bağlamda, emperyalist güçler çatıştığında, sırf Amerikan emperyalizmine karşı çıktıkları için, dünyanın dört bir yanına saçaklanmış sözde komünistlerin ve solun Rusya'yı "neşelendirdiği" unutulmamalıdır. Onlar, Rusya'nın bugün ne olduğunu sorgulamaz ya da enternasyonalizm, sınıf savaşı ve onun olası canlanma bahsini asla ortaya koymazlar. Enternasyonal işçi sınıfının görünümü açısından, mevcut durumda işler iyi gitmiyor. Grevler artıyor olsa da, bunlar çok az ve birbirinden uzak. Birçoğu kısmiler ve böylece sendikalar tarafından krizdeki bir kapitalizmin daha derin bir sorgulamasını geliştirmeleri kolayca engelleniyor. Kapitalizme karşı önemli ölçüde toplumsal bir alternatif ortaya koyabilecek siyasi örgütler var, ancak henüz kendi ulusal burjuvazilerinin egemen ideolojisine pasif olarak tahammül eden daha geniş işçi sınıfını etkileme gücüne sahip değiller. Ama kriz devam ediyor. Etkisi şimdiden, her yerde, işçilere yönelik yeni bir saldırı dalgası yaratıyor. Bu saldırılar ve topyekün savaş tehlikesinin artması, sınıf savaşının yeniden canlanması için uygun bir zemin yaratıyor.

Emperyalizmin barbarlığına devrimci yanıtımız, enerjimizi enternasyonal devrimci partiyi inşa etmeye adamaktır, böylece onun taktik ve stratejisini daha geniş çapta işçi sınıfına sunabilir ve bu sayede milliyetçiliğin ölümcül pençesine, burjuva-demokratik ideolojinin dirilişine ve sahte “sosyalist” mitlere (“tek ülkede sosyalizm” olasılığı gibi) karşı savaşabilir. Enternasyonal işçi sınıfı, tüm kapitalist sömürücülere, tüm emperyalizmlere ve onların savaşlarına karşı gerçek sosyalizme giden devrimci yolu bu şekilde tutabilecektir. Bu süre zarfında emperyalizm bize sadece daha fazla barbarca trajedi sunuyor: savaşlar, kıtlık, ölüm, etnik temizlik ve soykırım, var olmayan ama hala inşa edilmesi gereken daha iyi bir dünya arayışındaki mülteciler. Dünya işçi sınıfının görevi budur. Savaşımız, dünyayı bu vahşetlerden kurtarmak için yapılan sınıf savaşıdır.

-- Enternasyonalist Komünist Eğilim _

22 Şubat 2022

== Notlar:

Fotoğraf: Київська міська рада, _commons.wikimedia.org_ (https://bit.ly/3M96gSw)